Το τρίτο βράδυ δεν είναι ομιλία, ούτε workshop. Είναι αυτό που πραγματικά τρέχω, στην οθόνη, να κάνει αληθινή δουλειά, μαζί με τα κομμάτια που κρατιούνται με σελοτέιπ και όσα δοκίμασα και τα παράτησα.
Το τιμόνι το έχεις εσύ. Αντί για ένα προετοιμασμένο demo που πάει όπως πάνε τα demo, ο χώρος λέει πού να το στρέψουμε και το ανακαλύπτουμε μαζί. Άλλοτε αυτό σημαίνει ότι κάνει κάτι καλύτερο απ’ ό,τι περίμενα, και άλλοτε ότι σκάει μπροστά σε είκοσι πέντε άτομα. Και τα δύο αξίζει να τα δεις. Το δεύτερο αξίζει περισσότερο.
Κάπου στη μέση ο καθένας λέει ένα πράγμα από την εβδομάδα του που τον ενοχλεί, και παίρνουμε ένα από αυτά και το φτιάχνουμε εκεί, επιτόπου, όλοι στην ίδια οθόνη. Δεν ζητάμε από κανέναν να φτιάξει κάτι μόνος του. Βλέπεις ολόκληρη τη διαδρομή από το «αυτό μου τρώει μια ώρα κάθε Δευτέρα» μέχρι κάτι που το κάνει για σένα, που είναι πολύ πιο δύσκολο να το δεις όσο παλεύεις με το δικό σου πληκτρολόγιο.
Και μετά το κομμάτι για το οποίο υπάρχει αυτή η βραδιά: τι κάνουμε στη συνέχεια. Υπάρχει διάθεση να φτιάξουμε κάτι κανονικά, και αυτό θέλει μια ολόκληρη δική του βραδιά: τι θα είναι, πώς θα το πιάσουμε, και ποιος θέλει μέσα. Αποφασίζεται εδώ, από τους ανθρώπους που είναι στον χώρο, αντί να κλειδωθεί από πριν και να ανακοινωθεί.